Een ongepland schrijfseltje

Afgelopen maand verliep mijn site. Omdat ik dat niet zelf regel, had ik het pas door toen mijn site offline was. Eens in de zoveel tijd doe ik dat, gewoon naar mijn site gaan, kijken of er iets veranderd is, kijken of ik al inspiratie heb. Dit was de eerste keer dat de pagina niet laadde zoals ik verwacht had, dat de letters wordsbylali niet op mijn scherm verschenen. En toen kwam de reality check, wil ik nog doorgaan met mijn site?

Als ik naar mijn site kijkt dan word ik diep van binnen, half onbewust, toch wel heel blij. Als ik de bekende vraag van Marie Kondo erbij haal; Does it spark joy? Dan zeg ik zonder twijfel JA! De reden dat ik er toch over twijfelde om mijn site te houden, was omdat ik net zoals de afgelopen jaren, nog steeds niet zo goed weet wat ik ermee wil. Ik wilde vroeger graag iets wat elke bezoeker,elke lezer iets positiefs mee zou geven, bij elke post een mooie boodschap. Iets wat mensen inspireert. En dat vind ik eerlijk nog steeds nog steeds een super idee, maar dat gaat gewoon niet en gelukkig hoeft dat ook niet.

Voor de komende maand heb ik me voorgenomen om gewoon iets te schrijven, uit het leven van een 24 jarige die voorlopig nog in quarantaine thuis zit. Hoe ik van leven met 2 stervende planten, die mama dan weer moest herleven, ging naar leven met een stuk of 20 planten. Mogelijk door quarantaine, mogelijk omdat ik niet van overbodige ‘spullen’ houd maar ik toch iets nodig heb om mijn huis te vullen met wat liefde*.  Of misschien wel hoe ik mijn best deed om te sporten en bijna de split kon doen, maar dat een blessure ‘roet in het eten gooide’ – een spreekwoord wat ik nooit eerder gebruikte.

Ik zit, net als de meeste mensen, de komende tijd thuis. Veel spannends gebeurd er niet, en toch maak ik dingen mee. Ik merk dat ik beter mijn dag beter weet in te delen en dat ik sinds ik accepteerde dat de quarantaine niet betekend dat ik mezelf moet verbeteren, opeens vloeiend 2 nieuwe talen moet leren spreken -omdat we nu tijd hebben-, toch juist beter bezig met werken aan mezelf.

*ik beschouw planten niet als spullen, en liefde is er zeker wel -ik bedoel we zijn tortelduifjes die net zijn gaan samenwonen- maar alleen onze liefde kan de woning niet het karakter geven wat die verdient, daar heb je echt planten voor nodig!

1 Touch the heart to give the post some love