Ballycotton

Voordat we naar Cork vertrokken, zagen we al snel iets wat we wel echt moesten doen. Een cliff walk in Ballycotton. Onze 2de dag besloten we dan ook om naar de kust te reizen. Het openbaar vervoer is naar mijn mening nogal raar daar. Hetzij omdat het een klein dorpje is of misschien lag het aan ons. De bus vertrekt 2 keer per dag naar Ballycotton en gaat ook maar 2 keer per dag terug, deze bus wil je dus echt niet missen.Achteraf gezien hadden we ook eventueel kunnen vragen hoe duur een taxi ongeveer zou zijn. Misschien dat het zelfs goedkoper zou zijn, maar dat hebben we niet gedaan.

De rit naar de kust duurde ongeveer een uur, onderweg rijdt je behalve langs heel veel bochten ook langs een prachtig uitzicht. Je ziet water en rotsen, heel wat bomen en hele mooie huizen die haast kastelen zijn. Ballycotton is de eindhalte, dus hoefden we ons ook geen zorgen te maken dat we te lang bleven zitten. Langzamerhand had ik het wel gehad met de bochten en wilde ik het liefst gewoon direct uitstappen. En toen verscheen aan onze linkerkant de kust. Er was een hap uit het land, gevuld met zeewater. Niet veel later stonden de bus stil en stapten we uit in een klein dorpje. We liepen de helling af en zagen de zee recht voor ons. Aan onze linkerkant waren vissersbootjes in helderblauw water, het leek haast nep. We liepen een klein trappetje af en staarden naar voren. Niet ver van de zee was een eilandje met een vuurtoren. We sprongen over de stenen en keken uit op het eiland, de zee en de blauwe lucht. We hadden wel echt de beste dag uitgekozen hiervoor, want het was mooi weer zeg!

We liepen via de trappen weer de helling op, aangezien de echte ‘wandeling’ pas iets hoger begint. De huisjes waren weer eens erg mooi. Liefelijke kleuren en bloeiende tuinen. Niet veel later begonen we dan aan de cliff walk. Hoewel het uitzicht niet erg divers is, waren we vrijwel elke bocht, elke nieuwe steen, toch weer onder de indruk. Hier een daar waren wat bootjes en over onze hoofden vlogen zwaluwen. Ook wat minder gewaardeerde insecten vlogen voorbij, maar die namen we voor lief (ja, af en toe ook niet). We aten wat van ons zelf samengestelde lunchpakketje en toen wilden we weer terug lopen. Het uitzicht veranderde niet veel en we hadden het wel een beetje gehad met de beestjes. Maar ik was te nieuwsgierig (zoals altijd) en wilde nog snel checken of er bij de bocht nog verandering inuitzicht zou zijn. Eerlijk heel anders was het niet, behalve dat er een heel groot grasveld was, vanwaar je op de zee neer kon kijken. Aangezien er ook geen beestjes waren, besloten we om daar wat van het uitzicht te genieten. We rolden door het gras, ik zag (als enige) koeien (ze waren er echt hoor)!

De terugweg was weer verrassend, het uitzicht was niet veranderd, maar we zagen nu wel een trappetje dat naar de onderste stenen leidde. Daar waren mensen aan het zwemmen en we konden het niet laten om ook naar beneden te klimmen. De weg was een beetje eng, erg steil en geen leuningen. We waagden het om onze voeten in het heldere water te doen. Het was lekker fris al mochten de stenen waar we op zaten wel wat minder nat/mossig zijn. Heerlijk!

Terug richting de bushalte zagen we nog twee klavertjes 4, die we lieten leven, zodat de volgende mensen ze misschien ook zouden kunnen vinden. We aten nog tosti’s en sandwiches met gerookte zalm. We bleken nog even te hebben voor de bus terug zou komen en zijn op het strand gaan zitten. Het was ondertussen al minder warm en het water kwam niet meer zo ver, waardoor je op enkele meters na bijna naar het eilandje kon lopen.

 

Al met al een zekere aanrader, als je ooit in de buurt mocht zijn!

xx

0 Touch the heart to give the post some love